Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012
Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2012
Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2011
Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010
tromaktiko: "Μπράβο" σας μεγάλε Παπανδρέου!
tromaktiko: "Μπράβο" σας μεγάλε Παπανδρέου!: "Ενα μεγάλο 'μπράβο' στον Πρωθυπουργό αυτής της Χώρας που γέννησε και έδωσε την δημοκρατία σε όλο τον κόσμο."
Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010
Παρακαλῶ Ἕλληνες διαβάστε!
by Christophoros Stamboglis on Saturday, December 11, 2010 at 11:03pm
Απίστευτος διάλογος στο γερμανικό περιοδικό Stern
Η παρακάτω ανοιχτή επιστολή του Walτer Wuellenweber, προς τους Έλληνες πολίτες, με τίτλο «Αγαπητοί μας Έλληνες», δημοσιεύεται σε πρόσφατο τεύχος του γερμανικού εβδομαδιαίου περιοδικού, Stern. Ο υπέρτιτλος του άρθρου αναφέρει: «Μετά τις τράπεζες, θα πρέπει τώρα οι Γερμανοί να σώσουν και την Ελλάδα. Πρώτα έκαναν αλχημείες οι Έλληνες στο ευρώ και τώρα, αντί να κάνουν οικονομίες, απεργούν».
Αγαπητοί Ελληνες, από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που εμείς έχουμε συνεισφέρει, όσο κανείς άλλος στο κοινό ταμείο, δηλαδή γύρω στα 200 δις, ενώ εσείς έχετε, αντίθετα, εισπράξει κατά κεφαλήν, όσα κανείς άλλος, δηλαδή σχεδόν 100 δις. Ουδέποτε λαός βοήθησε μέχρι τώρα με τη θέλησή του, σε τέτοιο βαθμό, και για τόσο μακρύ διάστημα, άλλον λαό. Είσαστε, κυριολεκτικά, οι πιο ακριβοί μας φίλοι.
Το ζήτημα πάντως είναι, ότι τελικά δεν εξαπατάτε μόνο τον εαυτό σας αλλά κι' εμάς. Στην ουσία, ουδέποτε φανήκατε αντάξιοι του ευρώ, μιας και παρά την εισαγωγή του, δεν καταφέρατε μέχρι τώρα να εκπληρώσετε τα κριτήρια σταθερότητας. Στην ΕΕ είσαστε ο λαός που ξοδεύει τα μεγαλύτερα ποσά σε καταναλωτικά αγαθά. Θα θέλαμε, ο πρωθυπουργός σας Γ. Παπανδρέου να προχωρήσει στο πρόγραμμά του, όμως προφανώς αυτό δεν το θέλετε εσείς, αφού συνεχίζετε απτόητοι, ν' απεργείτε. Μη μας λέτε λοιπόν, ότι μόνο οι πολιτικοί ευθύνονται για την καταστροφή.
Εσείς έχετε εφεύρει τη Δημοκρατία κι' ως εκ τούτου θα πρέπει να γνωρίζετε, ότι ο λαός είναι αυτός που κυβερνά κι' επομένως, έχει και την ευθύνη. Κανείς δεν σας αναγκάζει να φοροδιαφεύγετε, να χρηματίζεστε, ν' αντιδράτε σε κάθε συνετή πολιτική και να εκλέγετε διεφθαρμένους πολιτικούς. Σε τελευταία ανάλυση, οι πολιτικοί είναι λαϊκιστές και κάνουν, ότι τους πει ο λαός. Θα μας πείτε, βεβαίως, ότι κι' εμείς οι Γερμανοί δεν είμαστε πολύ καλύτεροι, όπως θέλουν κάποιοι να πιστεύουν. Κι' έχετε δίκιο.
Οι Έλληνες είναι εκείνοι, που μας είχαν δείξει το δρόμο της Δημοκρατίας και της Φιλοσοφίας, καθώς και τις πρώτες γνώσεις Εθνικής Οικονομίας. Τώρα μας δείχνετε και πάλι το δρόμο. Μόνο που αυτή τη φορά, είναι λάθος δρόμος. Κι' από το σημείο που εσείς έχετε τώρα φτάσει, δεν πάει παραπέρα.
Και η απάντηση που δόθηκε από ένα συμπατριώτη μας:
Αγαπητέ μου Walτer Wuellenweber, ονομάζομαι Γεώργιος Π. Ψωμάς. Είμαι δημόσιος λειτουργός κι' όχι υπάλληλος, όπως κατά κόρον τα ΜΜΕ των «συμπατριωτών» σου (μου) και άλλων «συμπατριωτών» σου (μου) αναφέρουν, ως βρισιά και με περίσσεια χλεύη. Ο μισθός μου είναι 1.000. Το μήνα, όχι την ημέρα, όπως ίσως σ' έχουν παρασύρει, να νομίζεις. Ούτε 1.000 λιγότερα από σένα.
Από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που σας έχουμε παραχωρήσει με αδιαφανείς όρους κι' έναντι αυτών των 200 δις που λέτε, ότι μας δώσατε, το 40% περίπου των αμυντικών εξοπλισμών μας, το σύνολο σχεδόν των εθνικών τηλεπικοινωνιών μας, την κατασκευή 2 μεγάλων αεροδρομίων καθώς και πολλών χιλιομέτρων εθνικού οδικού δικτύου. Αν ξεχνώ κάτι, ζητώ να με συγχωρέσεις. Σημειώνω, πως είμαστε από τους μεγαλύτερους εισαγωγείς στα καταναλωτικά προϊόντα που παράγουν τα εργοστάσιά σας.
Η αλήθεια είναι, πως δεν ευθύνονται μόνο η πολιτικοί μας γι' αυτή την καταστροφή. Ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης έχει και μια εταιρία γερμανικών κυρίως συμφερόντων, η οποία τους λάδωνε, για ν' αναλαμβάνει, όπως λέω παραπάνω, δημόσια έργα (βλ. C4Ι). Πιθανολογώ, πως φταίνε και τα γερμανικά ναυπηγεία, τα οποία μας πούλησαν κάτι υποβρύχια, που γέρνουν. Είμαι σίγουρος, ότι εσύ δεν με πιστεύεις ακόμα, αλλά δείξε λίγο υπομονή και περίμενε, διάβασέ με, κι' αν δεν σε πείσω, τότε διώξε με από την Ευρωζώνη, τον τόπο της Αλήθειας και της Ευημερίας, του Δίκαιου και του Σωστού.
Λοιπόν Walτer, μισός αιώνας και πάνω πέρασε από τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, από τότε που η Γερμανία έπρεπε να ξοφλήσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα.
Οι οφειλές αυτές, που μόνον η Γερμανία αρνείται να ξοφλήσει στην Ελλάδα (η Βουλγαρία και η Ρουμανία, τακτοποίησαν ήδη τις αντίστοιχες υποχρεώσεις τους), συνίστανται:
α) Σε χρέη ύψους 80 εκατομμυρίων γερμανικών μάρκων, από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
β) Σε χρέη από τη διαφορά του κλήριγκ στο μεσοπόλεμο, ύψους 593.873.000 δολαρίων, που ήταν σε βάρος της Γερμανίας.
γ) Στα αναγκαστικά δάνεια, τα οποία συνήψε το Γ΄ Ράιχ από την Ελλάδα, ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, στη διάρκεια της κατοχής.
δ) Στις επανορθώσεις, που οφείλει η Γερμανία στην Ελλάδα, για τις κατασχέσεις, αρπαγές και καταστροφές, που της προξένησε το Γ' Ράιχ, την περίοδο της κατοχής, ύψους 7,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων, όπως επεδίκασαν οι Σύμμαχοι.
ε) Στις ανυπολόγιστες υποχρεώσεις της Γερμανίας για την αφαίρεση της ζωής 1.125.960 Ελλήνων (38.960 εκτελεσμένων, 12.000 νεκρών από αδέσποτες, 70.000 σκοτωμένων σε μάχες, 105.000 νεκρών στα στρατόπεδα της Γερμανίας, 600.000 νεκρών από πείνα και 300.000 απωλειών από υπογεννητικότητα).
στ) Στην ατίμητη ηθική προσβολή, που προξένησε στον ελληνικό λαό και στις ανθρωπιστικές ιδέες που εκφράζει η ελληνική ιδέα. Αυτό το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό, είναι ηθικής τάξης, ύψιστης ηθικής αξίας.
Ξέρω Walτer, σε πειράζουν αυτά που γράφω, αλλά και μένα με πείραξαν, αυτά που έγραψες! Αλλά περισσότερο με πειράζουν, αυτά που σκέφτεσαι και θέλεις να κάνεις για μένα και τους «συμπατριώτες» σου, τους Έλληνες !
Walτer, φίλτατε Walτer, στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται 130 γερμανικές επιχειρήσεις, στις οποίες, περιλαμβάνονται σχεδόν όλοι οι γερμανικοί κολοσσοί, οι οποίες πραγματοποιούν ετήσιο τζίρο της τάξης των 6,5 δισ. ευρώ.
Ξέρεις Walτer, σύντομα δε θα μπορώ ν' αγοράζω Γερμανικά προϊόντα, γιατί δεν θάχω λεφτά. Εγώ Walτer μεγάλωσα στα λίγα, θα τ' αντέξω . και μην ανησυχείς για τους νέους στην Ελλάδα, . είμαστε ακόμα πολλοί παλιοί, για να τους βοηθήσουμε, να εξοικειωθούν στη νέα κατάσταση . αλλά εσείς βρε Walτer, . τους ανέργους σας, που θα δημιουργηθούν από την κατάσταση αυτή στην Ελλάδα, πως θα τους αντιμετωπίσετε;
Πες μου σε παρακαλώ . έχω απορία: εμείς οι Έλληνες πρέπει να φύγουμε από την Ευρώπη, την Ευρωζώνη (κι' απ' όπου αλλού θέλετε, εσείς, οι Γερμανοί, οι Σουηδοί, οι Ολλανδοί και λοιποί «συμπατριώτες). Πρέπει να φύγουμε, για να σωθούμε από μια Ένωση, κατ' επίφαση. Από μια ομάδα κερδοσκόπων. Από μια ομάδα, στην οποία είμαστε συμπαίκτες, όσο καταναλώναμε τα προϊόντα των συμπαικτών !
Εγώ φίλτατε Walτer, πιστεύω, ότι οι Έλληνες θα πρέπει να σταματήσουν ν' αγοράζουν Mercedes, BMW, Opel, Ford, Scoda, κλπ. συμμαχικά προϊόντα, γιατί, . δεν μπορούν και δεν πρέπει ! ... Δεν το αξίζουν. Θα πρέπει να σταματήσουν ν' αγοράζουν προϊόντα από το Lidl, το Praktiker και το IKEA. Γιατί δε θα μπορούν πια να τ' αγοράσουν αυτά τα προϊόντα, βρε αδερφέ, τι να κάνουμε !
Φίλτατε Walτer, θα πρέπει να κανονίσουμε και κάποιες άλλες «λεπτομέρειες» . αν μου επιτρέπεις βέβαια, γιατί εσύ είσαι ο «πιστωτής» της ζωής μου. Ξέρεις βρε φίλε Walτer, θέλω να μου επιστρέψεις τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ μου, που έκλεψες εσύ (όχι ΕΣΥ βεβαίως, αλλά κάποιοι ΔΙΚΟΙ ΣΟΥ), θέλω τα ΑΘΑΝΑΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΟΥ, που βρίσκονται στα Μουσεία του Βερολίνου, του Μονάχου, του Λονδίνου, του Παρισιού, της Ρώμης! Τα θέλω τώρα, που μπορεί να πεθάνω, . αλλά θέλω να πεθάνω, κοντά στους πατέρες μου !
by Christophoros Stamboglis on Saturday, December 11, 2010 at 11:03pm
Απίστευτος διάλογος στο γερμανικό περιοδικό Stern
Η παρακάτω ανοιχτή επιστολή του Walτer Wuellenweber, προς τους Έλληνες πολίτες, με τίτλο «Αγαπητοί μας Έλληνες», δημοσιεύεται σε πρόσφατο τεύχος του γερμανικού εβδομαδιαίου περιοδικού, Stern. Ο υπέρτιτλος του άρθρου αναφέρει: «Μετά τις τράπεζες, θα πρέπει τώρα οι Γερμανοί να σώσουν και την Ελλάδα. Πρώτα έκαναν αλχημείες οι Έλληνες στο ευρώ και τώρα, αντί να κάνουν οικονομίες, απεργούν».
Αγαπητοί Ελληνες, από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που εμείς έχουμε συνεισφέρει, όσο κανείς άλλος στο κοινό ταμείο, δηλαδή γύρω στα 200 δις, ενώ εσείς έχετε, αντίθετα, εισπράξει κατά κεφαλήν, όσα κανείς άλλος, δηλαδή σχεδόν 100 δις. Ουδέποτε λαός βοήθησε μέχρι τώρα με τη θέλησή του, σε τέτοιο βαθμό, και για τόσο μακρύ διάστημα, άλλον λαό. Είσαστε, κυριολεκτικά, οι πιο ακριβοί μας φίλοι.
Το ζήτημα πάντως είναι, ότι τελικά δεν εξαπατάτε μόνο τον εαυτό σας αλλά κι' εμάς. Στην ουσία, ουδέποτε φανήκατε αντάξιοι του ευρώ, μιας και παρά την εισαγωγή του, δεν καταφέρατε μέχρι τώρα να εκπληρώσετε τα κριτήρια σταθερότητας. Στην ΕΕ είσαστε ο λαός που ξοδεύει τα μεγαλύτερα ποσά σε καταναλωτικά αγαθά. Θα θέλαμε, ο πρωθυπουργός σας Γ. Παπανδρέου να προχωρήσει στο πρόγραμμά του, όμως προφανώς αυτό δεν το θέλετε εσείς, αφού συνεχίζετε απτόητοι, ν' απεργείτε. Μη μας λέτε λοιπόν, ότι μόνο οι πολιτικοί ευθύνονται για την καταστροφή.
Εσείς έχετε εφεύρει τη Δημοκρατία κι' ως εκ τούτου θα πρέπει να γνωρίζετε, ότι ο λαός είναι αυτός που κυβερνά κι' επομένως, έχει και την ευθύνη. Κανείς δεν σας αναγκάζει να φοροδιαφεύγετε, να χρηματίζεστε, ν' αντιδράτε σε κάθε συνετή πολιτική και να εκλέγετε διεφθαρμένους πολιτικούς. Σε τελευταία ανάλυση, οι πολιτικοί είναι λαϊκιστές και κάνουν, ότι τους πει ο λαός. Θα μας πείτε, βεβαίως, ότι κι' εμείς οι Γερμανοί δεν είμαστε πολύ καλύτεροι, όπως θέλουν κάποιοι να πιστεύουν. Κι' έχετε δίκιο.
Οι Έλληνες είναι εκείνοι, που μας είχαν δείξει το δρόμο της Δημοκρατίας και της Φιλοσοφίας, καθώς και τις πρώτες γνώσεις Εθνικής Οικονομίας. Τώρα μας δείχνετε και πάλι το δρόμο. Μόνο που αυτή τη φορά, είναι λάθος δρόμος. Κι' από το σημείο που εσείς έχετε τώρα φτάσει, δεν πάει παραπέρα.
Και η απάντηση που δόθηκε από ένα συμπατριώτη μας:
Αγαπητέ μου Walτer Wuellenweber, ονομάζομαι Γεώργιος Π. Ψωμάς. Είμαι δημόσιος λειτουργός κι' όχι υπάλληλος, όπως κατά κόρον τα ΜΜΕ των «συμπατριωτών» σου (μου) και άλλων «συμπατριωτών» σου (μου) αναφέρουν, ως βρισιά και με περίσσεια χλεύη. Ο μισθός μου είναι 1.000. Το μήνα, όχι την ημέρα, όπως ίσως σ' έχουν παρασύρει, να νομίζεις. Ούτε 1.000 λιγότερα από σένα.
Από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που σας έχουμε παραχωρήσει με αδιαφανείς όρους κι' έναντι αυτών των 200 δις που λέτε, ότι μας δώσατε, το 40% περίπου των αμυντικών εξοπλισμών μας, το σύνολο σχεδόν των εθνικών τηλεπικοινωνιών μας, την κατασκευή 2 μεγάλων αεροδρομίων καθώς και πολλών χιλιομέτρων εθνικού οδικού δικτύου. Αν ξεχνώ κάτι, ζητώ να με συγχωρέσεις. Σημειώνω, πως είμαστε από τους μεγαλύτερους εισαγωγείς στα καταναλωτικά προϊόντα που παράγουν τα εργοστάσιά σας.
Η αλήθεια είναι, πως δεν ευθύνονται μόνο η πολιτικοί μας γι' αυτή την καταστροφή. Ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης έχει και μια εταιρία γερμανικών κυρίως συμφερόντων, η οποία τους λάδωνε, για ν' αναλαμβάνει, όπως λέω παραπάνω, δημόσια έργα (βλ. C4Ι). Πιθανολογώ, πως φταίνε και τα γερμανικά ναυπηγεία, τα οποία μας πούλησαν κάτι υποβρύχια, που γέρνουν. Είμαι σίγουρος, ότι εσύ δεν με πιστεύεις ακόμα, αλλά δείξε λίγο υπομονή και περίμενε, διάβασέ με, κι' αν δεν σε πείσω, τότε διώξε με από την Ευρωζώνη, τον τόπο της Αλήθειας και της Ευημερίας, του Δίκαιου και του Σωστού.
Λοιπόν Walτer, μισός αιώνας και πάνω πέρασε από τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, από τότε που η Γερμανία έπρεπε να ξοφλήσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα.
Οι οφειλές αυτές, που μόνον η Γερμανία αρνείται να ξοφλήσει στην Ελλάδα (η Βουλγαρία και η Ρουμανία, τακτοποίησαν ήδη τις αντίστοιχες υποχρεώσεις τους), συνίστανται:
α) Σε χρέη ύψους 80 εκατομμυρίων γερμανικών μάρκων, από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
β) Σε χρέη από τη διαφορά του κλήριγκ στο μεσοπόλεμο, ύψους 593.873.000 δολαρίων, που ήταν σε βάρος της Γερμανίας.
γ) Στα αναγκαστικά δάνεια, τα οποία συνήψε το Γ΄ Ράιχ από την Ελλάδα, ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, στη διάρκεια της κατοχής.
δ) Στις επανορθώσεις, που οφείλει η Γερμανία στην Ελλάδα, για τις κατασχέσεις, αρπαγές και καταστροφές, που της προξένησε το Γ' Ράιχ, την περίοδο της κατοχής, ύψους 7,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων, όπως επεδίκασαν οι Σύμμαχοι.
ε) Στις ανυπολόγιστες υποχρεώσεις της Γερμανίας για την αφαίρεση της ζωής 1.125.960 Ελλήνων (38.960 εκτελεσμένων, 12.000 νεκρών από αδέσποτες, 70.000 σκοτωμένων σε μάχες, 105.000 νεκρών στα στρατόπεδα της Γερμανίας, 600.000 νεκρών από πείνα και 300.000 απωλειών από υπογεννητικότητα).
στ) Στην ατίμητη ηθική προσβολή, που προξένησε στον ελληνικό λαό και στις ανθρωπιστικές ιδέες που εκφράζει η ελληνική ιδέα. Αυτό το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό, είναι ηθικής τάξης, ύψιστης ηθικής αξίας.
Ξέρω Walτer, σε πειράζουν αυτά που γράφω, αλλά και μένα με πείραξαν, αυτά που έγραψες! Αλλά περισσότερο με πειράζουν, αυτά που σκέφτεσαι και θέλεις να κάνεις για μένα και τους «συμπατριώτες» σου, τους Έλληνες !
Walτer, φίλτατε Walτer, στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται 130 γερμανικές επιχειρήσεις, στις οποίες, περιλαμβάνονται σχεδόν όλοι οι γερμανικοί κολοσσοί, οι οποίες πραγματοποιούν ετήσιο τζίρο της τάξης των 6,5 δισ. ευρώ.
Ξέρεις Walτer, σύντομα δε θα μπορώ ν' αγοράζω Γερμανικά προϊόντα, γιατί δεν θάχω λεφτά. Εγώ Walτer μεγάλωσα στα λίγα, θα τ' αντέξω . και μην ανησυχείς για τους νέους στην Ελλάδα, . είμαστε ακόμα πολλοί παλιοί, για να τους βοηθήσουμε, να εξοικειωθούν στη νέα κατάσταση . αλλά εσείς βρε Walτer, . τους ανέργους σας, που θα δημιουργηθούν από την κατάσταση αυτή στην Ελλάδα, πως θα τους αντιμετωπίσετε;
Πες μου σε παρακαλώ . έχω απορία: εμείς οι Έλληνες πρέπει να φύγουμε από την Ευρώπη, την Ευρωζώνη (κι' απ' όπου αλλού θέλετε, εσείς, οι Γερμανοί, οι Σουηδοί, οι Ολλανδοί και λοιποί «συμπατριώτες). Πρέπει να φύγουμε, για να σωθούμε από μια Ένωση, κατ' επίφαση. Από μια ομάδα κερδοσκόπων. Από μια ομάδα, στην οποία είμαστε συμπαίκτες, όσο καταναλώναμε τα προϊόντα των συμπαικτών !
Εγώ φίλτατε Walτer, πιστεύω, ότι οι Έλληνες θα πρέπει να σταματήσουν ν' αγοράζουν Mercedes, BMW, Opel, Ford, Scoda, κλπ. συμμαχικά προϊόντα, γιατί, . δεν μπορούν και δεν πρέπει ! ... Δεν το αξίζουν. Θα πρέπει να σταματήσουν ν' αγοράζουν προϊόντα από το Lidl, το Praktiker και το IKEA. Γιατί δε θα μπορούν πια να τ' αγοράσουν αυτά τα προϊόντα, βρε αδερφέ, τι να κάνουμε !
Φίλτατε Walτer, θα πρέπει να κανονίσουμε και κάποιες άλλες «λεπτομέρειες» . αν μου επιτρέπεις βέβαια, γιατί εσύ είσαι ο «πιστωτής» της ζωής μου. Ξέρεις βρε φίλε Walτer, θέλω να μου επιστρέψεις τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ μου, που έκλεψες εσύ (όχι ΕΣΥ βεβαίως, αλλά κάποιοι ΔΙΚΟΙ ΣΟΥ), θέλω τα ΑΘΑΝΑΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΟΥ, που βρίσκονται στα Μουσεία του Βερολίνου, του Μονάχου, του Λονδίνου, του Παρισιού, της Ρώμης! Τα θέλω τώρα, που μπορεί να πεθάνω, . αλλά θέλω να πεθάνω, κοντά στους πατέρες μου !
Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010
Στον ίδιο δρόμο, με άλλα παπούτσια
Η συγκλονιστική ιστορία ενός 15χρονου μετανάστη που έφυγε από Πάτρα για Ιταλία κρυμμένος σε νταλίκα
Πριν από λίγες ημέρες, ένας μετανάστης, προσπαθώντας να δραπετεύσει από το λιμάνι της Πάτρας για Ιταλία, πολτοποιήθηκε μεταξύ δύο φορτηγών. Ενας από αυτούς που κρέμονται σαν τσαμπιά στα κάγκελα του λιμανιού. Ο Λευτέρης είναι φορτηγατζής, ουδέποτε όμως ασχολήθηκε με τη δυστυχία τους. Μέχρι τον περασμένο Οκτώβρη...
Τα λούτρινα κουκλάκια στο παρμπρίζ του οχήματος με το οποίο απέδρασε στη Δύση ο έφηβος μετανάστης Τετάρτη πρωί. Αθήνα-Πάτρα-Ηγουμενίτσα-Μιλάνο με φορτωμένη νταλίκα 27 τόνους και την οικογένειά του. Η πρώτη φορά που ταξίδευε με την επτάχρονη κόρη του, την Ηλέκτρα, ένα ψιλόλιγνο ανέμελο παιδί. Ξεκίνησαν με εκείνη να αγωνιά μήπως ξέχασε κάτι από την πραμάτεια της, παπούτσια, ρούχα, πολύχρωμα κοκαλάκια. Είχε φορέσει το πιο δυνατό χαμόγελο γι' αυτό το ταξίδι μαζί με τη μαμά και τον μπαμπά.
Εβρεχε. Εφτασαν μεσημέρι στην Πάτρα. Ο δρόμος για το λιμάνι που τρέχει παράλληλα με την παραλία και τις ξεχασμένες μαρκίζες των μαγαζιών, είναι το καλωσόρισμα της Ηλέκτρας σ' έναν αλλιώτικο κόσμο με εξαθλιωμένες φιγούρες ανάμεσα στα σκουπίδια.
«Μαμά, τι είναι αυτοί;» Η μητέρα της πλάθει ένα όσο το δυνατόν πιο αληθινό παραμύθι, ιδανικό για την ηλικία της...
Φτάνουν στο λιμάνι και κατεβαίνουν για εισιτήρια. Η μικρή είναι αγκιστρωμένη στον πατέρα της και η μητέρα της παρατηρεί την περιφραγμένη εκτός λιμανιού απόγνωση ακόμη και ανήλικων μεταναστών.
Ξεκινούν. Σταματούν. Ελεγχος. Ο Λευτέρης το έχει συνηθίσει. Εκείνη αγωνιά και η μικρή το διασκεδάζει. Φακοί και μάτια εκπαιδευμένα να εντοπίζουν παράνομες ψυχές. Τίποτα, ελεύθεροι.
Φτάνουν στην Ηγουμενίτσα όταν έχει πια βραδιάσει. Το καράβι φορτώνει. Μεσημέρι της επομένης φτάνουν στην Αγκόνα.
Τα φορτηγά βγαίνουν κομβόι. Στην πύλη εξόδου τούς σταματούν δύο καραμπινιέρηδες. Ελέγχουν την πινακίδα του φορτηγού. Ελεύθεροι. Στην πόλη της Αγκόνα έχει μποτιλιάρισμα.
Ολοι δείχνουν χαρούμενοι έως ότου ακούγεται η φωνή...
«Εεεεεε...»!
Η Ηλέκτρα πανικοβάλλεται και γαντζώνεται από την αγκαλιά της μάνας της. Κι εκείνη τρομοκρατείται. Δεν το δείχνει. Κοιτάζει τον Λευτέρη για να πειστεί ότι δεν είναι ό,τι υποψιάζεται.
Η φωνή σταματάει. Και πάλι...
«Προσπαθώ να καταλάβω αν είναι απέξω ή από μέσα, αν κουβαλάμε πάνω μας αυτή τη φωνή», περιγράφει η νεαρή γυναίκα.
«Μια φωνή ανθρώπινη, να την ακούς από το βάθος: εεεεε... και να συνειδητοποιείς ότι η φωνή έρχεται μαζί σου».
Η Ηλέκτρα δεν καταλαβαίνει. Μήπως έχει μπει κάποιος κλέφτης στο φορτηγό για να της κλέψει τη χαρά; Το κορμάκι της έχει κουλουριαστεί στην καμπίνα και οι γονείς της προσπαθούν να κρύψουν αυτό που νιώθουν...
«Του λέω να σταματήσει». Δεν τολμά, διότι πλέον είναι σίγουρος τι συμβαίνει. Παντού περιπολικά με καραμπινιέρηδες.
«Θα με ξεσκίσουν!»
Στο δρόμο προς το Μιλάνο, πριν από την Εθνική. Η νταλίκα έχει πια αναπτύξει μεγαλύτερη ταχύτητα. Η φωνή γίνεται σπαρακτική! Φοβισμένη ακούγεται και η φωνή της Ηλέκτρας.
«Η φωνή δεν είναι μέσα στην νταλίκα είναι απέξω», λέει ο Λευτέρης.
«Σταμάτα!»
«Θα μας σκίσουν, θα μας πάνε μέσα!»
Η Ηλέκτρα και η μάνα της εκλιπαρούν την άγνωστη φωνή: «Περίμενε, σταματάμε, περίμενε!»
Σταματούν.
«Κατεβαίνει ο Λευτέρης και ανοίγει τις πόρτες». Κανείς. Η Ηλέκτρα παρακολουθεί την κάθε του κίνηση από τον καθρέφτη του συνοδηγού.
Η φωνή... σιωπή. Και τότε, μεταξύ φορτηγού και τράκτορα, πέφτει στην άσφαλτο ένα μαυρισμένο τσουβάλι. Ενα παιδί όχι πάνω από 15 ετών!
«Κάρβουνο, μαύρος σαν τους καπνοδοχοκαθαριστές στα παραμύθια της Ηλέκτρας!»
Φοβισμένος. Κρατάει σφιχτά τα σκισμένα του παπούτσια και τα χέρια του είναι καλυμμένα με κάλτσες. Ξυπόλητος. «Ενα κυνηγημένο κουνέλι», ψιθυρίζει η μητέρα της Ηλέκτρας.
Ταξίδεψε μαζί τους από την Πάτρα κρεμασμένος από τον άξονα της νταλίκας. «Ο άξονας περνούσε σύριζα από την κοιλιά του. Τον έκαψε»!
«Μαμά φοβάμαι», έλεγε η μικρή. Το «κουνέλι» φοβόταν περισσότερο μα σε τι γλώσσα να το πει; Και σε ποια μάνα;
Το «καρβουνιασμένο» παιδί κυλιέται στην άσφαλτο. Προσπαθεί να σταθεί στα τέσσερα αλλά δεν μπορεί. Πέφτει. Είναι όλοι σοκαρισμένοι.
Του δίνουν νερό και χρήματα. Προσπαθεί να πάρει ανάσα. Το ίδιο και η Ηλέκτρα που πασχίζει να καταλάβει. Δεν έμαθαν ποτέ το όνομά του.
Η Ηλέκτρα και το «καρβουνιασμένο» παιδί συνέχισαν το ταξίδι τους. Σε διαφορετικούς δρόμους, με διαφορετικά παπούτσια, στον ίδιο κόσμο...
Σάββατο, 11 Δεκεμβρίου 2010
Προστατέψετε τα όνειρα μας
Κανένας ποτέ δεν αμφισβήτησε ότι όλος ο πολιτισμός, όλη η ανθρώπινη προσπάθεια, τα επιτεύγματα, η εξέλιξη στηρίχθηκαν στη δράση του εκάστοτε οργανωμένου πλήθους, σε αυτό που ονομάζουμε κοινωνία, κοινωνική ομάδα. Όμως, η κοινωνία, πέρα από τη διασφάλιση αγαθών και την προστασία δικαιωμάτων, συχνά ''δένει'' τους νέους. Τους εγκλωβίζει, θολώνει την κρίση τους, μηχανοποιεί την συμπεριφορά τους, καταστέλλει τη φαντασία και τη δημιουργικότητά τους. Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι η κοινωνία, για να διασφαλίσει την ύπαρξή της επιβάλλεται στους νέους. Σχηματοποιεί την ιδέα του ''πρέπει'' της υποχρέωσης, του πειθαναγκασμού και της πειθαρχίας. Η κοινωνία έχει συνηθίσει σε ό,τι με την πάροδο του χρόνου κρίθηκε ωφέλιμο και το κατοχυρώνει, το μεταβάλλει σε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της. Έτσι ό,τι διαφέρει, ακόμα και αν αυτό έχει να κάνει με συμπεριφορά την ξαφνιάζει και την ξενίζει. Και αρχικώς εξαπολύει αντιδράσεις.
Ποια στάση λοιπόν,πρέπει να κρατήσει ένας νέος που οραματίζεται κάτι καινούργιο; Ποια θέσει πρέπει να λάβει ο νέος στον οποίο ανήκει η πρωτοποριακή ιδέα και η απόδοσή της στην πράξη; Ποιες προϋποθέσεις οφείλει να διαθέτει, ώστε ν' αντέξει την πίεση που ασκεί η κοινωνία πάνω του; Είναι τελικά καιρός οι νέοι να πάρουν την θέση που τους αξίζει σε τούτη την κοινωνία. Πρέπει, όχι να δολοφονούνται, αλλά ν'αγκαλιάζονται, όχι να (ποτίζονται) με πλύση εγκεφάλου, αλλά με εμπειρίες αγάπης και δημιουργικότητας.
Το πιο βασικό απ' όλα όμως είναι, ότι η δράση τους θα έχει αντίδραση και από αυτή θα προκύψει μια σύνθεση-και αυτή η σύνθεση θα είναι η δύναμη που θα ωθήσει την κοινωνία στο δρόμο προς το μέλλον. Για να γίνουν όμως όλα αυτά πραγματικότητα πρέπει πρωτίστως ν' αλλάξει η ρίζα του προβλήματος η ''παιδεία''. Έτσι μόνο θα έχουμε μία κοινωνία δημιουργική, όπου οι άνθρωποι του πνεύματος και των τεχνών θα διδάξουν στους νέους πρωτοπόρες ιδέες, αλλά θα διδαχθούν και από τους νέους την ζωντάνια και την φαντασία. Μόνο έτσι θα προκύψη μια κοινωνία που θα έχει, πάνω απ' όλα, τον Άνθρωπο μέσα της. Με την πάροδο του χρόνου θ' απαλλαγούμε από τα κακώς κείμενα του παρελθόντος και κάποια στιγμή θα μπορέσουμε να γευτούμε τους υπέροχους καρπούς αυτής της προσπάθειας:τη γνήσια δημοκρατία και την ευημερία για όλους ανεξαιρέτως.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)